مدتی می شد که آنجا بود .جایی که بود ؛جای ساکتی بود .منطقه ای که کمتر یا  تقریبن هیچ آدمیزادی به خودش نمی دید. بدون احتساب مور و ملخ که تا دلت می خواست بودند.تغییر فصل در آنجا چندان محسوس نبود .فقط روزهای گرم و شب های سرد تمام چیزی بود که حس می شد .بوته های خار و بوته های تنک دیگر تنها روییدنی های مقاومی که روی آن نقطه از زمین دوام آورده بودند؛که آنها هم با بادهای تند و طوفانهای شن طاقت نمی آوردند؛ کنده و راهی می شدند .ولی "اون" همچنان آنجا بود.مثل سنگ ،سنگین و بی حرکت.گاهی اوقات با بادهای تند کمی از زیر خاک بیرون میآمد و با طوفان بعدی دوباره دفن می شد .رنگ و رویش بخاطر این مدت،ماندن در  آن شرایط، کدر و کهنه شده بود .انگار صد سالی می شد که آنجاست؛ولی کمتر از این بود.یه جسم بی استفاده مثل خیلی از آت و آشغالایی که این طرف و آن طرف پخش اند. یک جسم بی حس.یک جسم منتظر.البته "اون" بی استفاده نبود. فرقش با بقیه چیزای دور و اطرافش این بود که "اون" بر خلاف بقیه نقشی داشت،علارغم وضعیت به ظاهر بلا استفاده اش .منتظر بود تا یکی بیاید سراغش .البته اینطور برایش مقدر شده بود .که میبایست یکی بیاید سراغش.

مثل تمام اجسام ساخته شده ی دیگری که وظایفی برایشان تعیین شده ؛ "اون" هم وظیفه ای داشت که حتی توی آن شرایط هم وظیفش فراموش ش نمی شد.نمی توانست فراموش ش بشود .وظیفه ش انتظار بود.باید صبر می کرد و تابع وظیفه می بود .وظیفه ای که بهش دیکته شده بود و "اون" هیچ حق انتخابی در قبالش نداشت و هیچ تصویر و تصوری از عاقبت این انتظار هم نداشت.اوایل بیشتر منتظر بود به انجام وظیفش؛ ولی بعد ها بیشتر عادت به شرایط عادی و یکنواخت آنجا کرده بود؛ به شرایط جایی که داشت در آن زندگی می کرد .

کم کم داشت جزئی از طبیعت می شد درست مثل گیاهی که از خاک آنجا روئیده و متعلق به آنجاست. حشراتی که دائم از کنارش رد می شدند یا پرنده هایی که رویش می نشستند "اونو" غریبه نمی دانستند یا یک خارجی.عضوی از آنجا می دانستند عضوی که انگار از اول بوده؛ و "اون" همچنان مثل یه سنگ بی حرکت بود.تمام نفرتی که در "اون" ریخته بودند را از یاد برده بود. شده بود یک موجود بی آزار. سبکی حشرات و پرنده ها و جونورایی که مدام از روش رد می شدند ناراحتش نمی کرد و این باعث می شد تا هیچ عکس العملی نشان ندهد .جایی که درش بود کم کم حکم محل دنج و راحتی برای زندگی "اون" پیدا کرده بود.جایی که هیچکس مزاحمش    نمی شد و هیچکس قصد اذیت و آزار "اون"را نداشت.کم کم با ساکنین آنجا اخت شده بود.دیگر به وظیفه ای که داشت فکر نمی کرد.منتظر هیچ کس نبود.می خواست آنجا باشد تا ابد به همان شکل.ولی یک چیزی تو عمق وجودش بود که دائم وظیفه ش را به "اون" گوشزد می کرد.دائم مترصد بود. حس زندگی را مثل  "اون" نداشت.با طبیعت ارتباطی نداشت .بوی زندگی را عین "اون" حس نمی کرد.جوری ساخته شده بود که تحت هر شرایطی به وظیفه ش فکر می کرد؛وظیفه ای که به همان مقدار برای اون هم بود. حتی اگه "اون" قسمت خارجی اش،از یاد می برد که چرا آنجاست؛اون هر لحظه به وظیفه ش فکر می کرد. یک لحظه هم غفلت نمی کرد.یک اشتباه بقیه برای اون! و "اون" کافی و تمام کننده بود.درست مثل یک مغز شسته شده .یک فرمانده مجزوم .یک فلز سرد بی روح .ولی تا فرصتی پیش نیاید مجبور به سکوت بود،مجبور به سکون .هنوز آنجاست.هنوز دارد زندگی می کند و هنوز خواسته یا ناخواسته منتظراست؛ منتظر که  یکی ناغافل پایش را روی "اون" بگذارد و بوووم!

 -------------------------------------------------------------------------

                          کیستی یا چیستی­ی «اون»